"Sa Likod ng Camera: Lihim na Kumakaba (Part 2)"

 Matapos ang taping, tahimik na umalis si Barbie sa studio. Pero hindi niya inasahan na may naghihintay sa parking area—si David, naka-simpleng hoodie, cap, at may hawak na paper bag.

“Dinner?” alok nito, may ngiti sa labi pero may kaba sa mata.

“Secret date?” biro ni Barbie, pero kinilig siya sa loob. Walang kamera, walang crew. Sila lang.

Sa isang maliit na restaurant sa Quezon City sila nagtuloy. Walang makeup, walang spotlight—pero sa mga tinginan nila, parang eksena pa rin sa teleserye. Simple lang ang usapan: childhood dreams, paboritong pagkain, at 'yung mga hindi nila nasasabi kapag nasa set.

Pero biglang nawala ang kilig sa mata ni David nang makita niya ang isang lalaking lumapit sa table nila—si Miguel, isang dating ka-love team ni Barbie.

“Uy Barbie, long time no see,” bati nito, may halong lambing.

Napansin agad ni Barbie ang bahagyang pag-igting ng panga ni David. Tahimik ito, pero ramdam mo ang selos sa bawat saglit na hindi siya pinapansin.

Pag-alis ni Miguel, hindi na nakatiis si David.

“Ganun mo rin ba ako tinitingnan… kapag wala na akong role sa buhay mo?”

Napatahimik si Barbie.

“David,” mahina niyang sabi. “Hindi mo kailangan ng role… kasi kahit wala tayong eksena, ikaw pa rin ‘yung gusto kong kasama.”

Napatitig si David. Dahan-dahan siyang ngumiti, sabay abot sa kamay ni Barbie.

“Pwede ba… ako na lang yung ‘off-cam love interest’ mo?”

At sa gabing ‘yon, sa simpleng mesa, nagsimula ang kwento nila—hindi scripted, hindi eksena. Totoo.